All Posts By

Kees

NK Drakenboot 2020

NK Drakenboot 2020; de corona-editie

Zaterdag 19 september vond het NK Drakenbootvaren plaats, als vanouds op de Amstelveense Bosbaan. Die locatie vormde een vertrouwd ankerpunt op een NK waarbij veel anders was dan ‘normaal’. De pandemie die Nederland – en de rest van de wereld – sinds het vroege voorjaar in haar greep heeft, bracht mee dat in 2020 nog minder publiek kwam opdagen dan het toch al schrale bezoekersaantal van vorige jaren, dat er in twee klassen werd gevaren (grote boot max 10 peddelaars, grote boot max 16 peddelaars), dat tussen en binnen de teams een veilige afstand moest worden aangehouden, dat geen horecavoorzieningen konden worden aangeboden en dat het bijwonen van de prijsuitreiking beperkt was tot de teamcaptains.

Daar kwam bij dat het NK, naast de enkele weken daarvoor afgewikkelde EHDC-regatta, als eenzaam baken figureerde op een desolate wedstrijdkalender. Geen enkel team had dit jaar wedstrijdritme kunnen opbouwen. Voor de meesten van de peddelaars was het die zaterdag dus ‘hello and goodbye’.

Andere omstandigheden en andere teams. Naar oud-vaderlandse traditie kent de Nederlandse drakenbootwereld – hoe klein ook – een hoge mate van splitsingsbereidheid. Gelukkig kent het huis van de NDBF vele woningen. De bond laat ook (nog) niet aangesloten teams toe tot het NK. Een onbekrompen uitleenpraktijk, waarbij peddelaars van verenigingen met een overschot de tekorten van onderbezette teams aanvullen, dempt de gevolgen van versnippering.

 

Het geschiedde dus dat we die zaterdag Dutchies konden aantreffen in uiteenlopende teams: de Dutch-jeugd, de Dutch-volwassenen, in een KLM-team, naar verluidt in een team van River en in een team dat zich blijkens zijn benaming vooral op de collectiviteit richt, als lichtpuntje in een verdeelde wereld.

Door ontbreken van horeca moesten de peddelaars hun energie putten uit de meegebrachte broodtrommeltjes en thermosflessen. Voor de seniore Dutchies een nostalgische herinnering aan dagjes uit in minder welvarende tijden:

“Heeft mama een goede bui en is papa niet te lui, nou dan gaan we naar de speeltuin”.

Waar bracht dit samenstel van omstandigheden ons? Voor de jeugd: op de plek die haar als vanouds toekomt, “de eerste en de enige“. Geen verrassing dus, maar een bevestiging van de unieke positie van de Dutch-jeugd in het Nederlandse drakenbootracen. Competitie zoekt en vindt de jeugd in de strijd met volwassen teams: op de 200 en 500 meter legde de Dutch-jeugd maar luttele seconden toe op teams die veel meer vermogen aan boord hadden, op de 2000 meter gaven onze jongens en meisjes vier teams het nakijken! Size matters, maar niet altijd.

De volwassen Dutch, die zoveel sterke Dutchies bij de concurrent zagen instappen dat we die concurrent bijna als een satellietteam mogen beschouwen, wonnen de meeste races en schoven na afloop met twee eerste (200 meter en 2k) en een tweede prijs (500 meter) ongedouched – de afstandseis won het van de hygiëne-eis – aan bij de buffetten van een ‘all you like to eat’-restaurant in Hoofddorp.

“Heel de dag is het dan feest

Tot we ‘r uitzien als een beest,

Nu we heerlijk naar de speeltuin zijn geweest”

NK 21-09-2019 Smoke on the water

Het brandende kampeerbusje langs de Bosbaan, ter hoogte van de 500 meter startlijn, stond symbool voor, ja voor wat eigenlijk? Voor illusies die in rook opgingen? Of voor burning ambition?

Voor allebei: het was een dag van ups en downs voor de Dutch.

Om te beginnen: tel uw zegeningen, tel ze een voor een, tel ze alle en vergeet er geen… De Dutchjeugd won alles wat er in hun klasse maar te winnen viel en gaf op alle fronten ook volwassen boten partij. Het is al eerder gezegd: onze Nachwuchs is onze belofte voor de toekomst.

Dan de kleine boot, het A-team volwassenen.  Zelfde liedje: won alles wat er te winnen viel en zou dus op alle onderdelen NK open klasse geweest zijn… Ware het niet dat een niet nader te noemen team door bureaucratische manoeuvres erin slaagde om de open klasse hors competition te doen verklaren. Niets gewonnen en toch kampioen worden; wie hou je dan voor de gek?

Tot slot het selectie-team. Het gehele jaar wisten de Dutch hun grootste rivaal, River Dragons, achter zich te houden, op alle afstanden. Tot 21 september. De traditioneel moeizame opening op de 500 meter bood nog alle kans op een succesvol vervolg, ook al gingen de Dutch niet met de snelste tijd door naar de volgende ronde. De 200 meter werd, in de aanloop althans, beduidend sterker gevaren. In de finales kwam aan alle illusies een einde: tweede op de 500 en, kantje boord, derde op de 200 meter. River sloeg een dubbelslag: klasse! Dat de starter er liberale opvattingen over het oplijnen op nahield – laissez faire, laissez passer – hielp ons niet, maar  doet niet af aan de prestatie van de winnaars.

Dat kon, dat mocht voor de Dutch niet het einde zijn van een NK. Nadat de traantjes waren weggepinkt – Smoke gets in your eyes, nietwaar – zetten de Dutch  nog eenmaal de afterburner aan, in de grote en in de kleine boot, en wonnen, met overmacht, het NK 2000 meter; alle frustraties werden omgezet in kilowatts. Het kan dus wel.

EHDC-Regatta 2019

Veel ging goed, op zaterdag 7 september 2019 op en langs de Amstelveense Bosbaan, maar niet alles: de wedstrijdplanning liep al vroeg uit, mede door een korte schorsing die wegens onweer moest worden ingelast. Enkele beslissingen van de wedstrijdorganisatie – met grote gevolgen voor de uitslag – wekten bevreemding. Daarover straks meer.

De lichtpuntjes overheersten. De organisatie was erin geslaagd om een sterk internationaal deelnemersveld aan de start te krijgen. Dat moet gezegd. En verder zat het weer niet tegen, maar dat is genade, geen verdienste.

De Dutch streden op twee fronten, met een jeugdteam en een grote mensenboot.
In Wesel werd al met bewondering gesproken over onze ‘Nachwuchs’. Terecht, want in Amstelveen won onze jeugd de 200m tail race – 1:01.1 in een adembenemende slagfrequentie, kolibrievleugeltjes! – en liet zelfs op de zware 2000 m volwassen boten achter zich. Top!

Onze volwassen boot trof het anders. Overall: goed gepeddeld, ondanks onze traditioneel moeilijke eerste heat (500 m) en de toch wel een beetje teleurstellende 5e plaats in de 500m finale (2:19.8). Op waarde geklopt, daar valt niets op af te dingen

De 200m was een ander chapiter: in onze laatste kwalificatierace voor de finale bleek de afstand 10 meter te lang. Dat leidde niet tot een herziening van de uitslag. Jammer, nu restte slechts een plaats in de kleine finale. Kort en goed: de Dutch wonnen de 200 m troostfinale, in de snelste dagtijd (0:57.4). Afgezien van de raceindeling, een goede generale voor het NK op 21 september.

De 2km tenslotte was een feestje. Enige onhelderheid over de wijze waarop de stuurlieden de boeiloze bocht mochten/moesten nemen, deed daar niet aan af. For the record: 4e in 10:46.1.

Een compleet overzicht van alle tijden is te vinden op time-team.nl.

– Kees

 

Wesel

Wie zegt dat Duitsers geen gevoel voor humor hebben, is op 24 augustus jl niet in Wesel geweest. Aan de start  van de jaarlijkse Drachenbootregatta verschenen teams als Biceps Ballerinas, met tutu’s , Starschifftroopers en, onvermijdelijk, een team dat inspiratie in het Reinheitsgebot vond: Beerforce one.

Een geheugen als een olifant hebben ze ook. Ons protest dat tijdens een van de 200 m races een ander team in onze baan voer werd weggewuifd, onder aanvoering van een precedent: jullie deden twee jaar geleden precies hetzelfde, en bleven ongestraft. Gründlich zijn ze nog steeds, dat moet je ze nageven.

Genoeg over de buren, nu eerst iets over het Duchtteam dat aan de start verscheen. Dat team stond dit jaar in het teken van de diversiteit: daar verstaan we bij de Dutch niet alleen genderbalance onder, maar ook leeftijdsspreiding. Die vertoonde dit jaar een wel heel brede variatie, van brugpiepers tot bejaarden met een niet-reanimerenpenning…

En het werkte! Op elke afstand boden de Dutch partij, uitmondend in een tweede plaats in de eindklassering.  Dat stond althans op de trofee, die we aan het slot van de dag mochten afhalen. Hoe dat kan, na een tweede plaats op de 200 en een vierde op de 2000? Misschien dat we ruim afstand namen op de 200 en weinig toegaven op de 2 k. Of dat  de andere teams maar één kunstje beheersten, hetzij de sprint hetzij de lange afstand. Wij hadden voor elke afstand peddelaars aan boord, dat zal het zijn…

Eindstreep Sevilla

2287 km bedraagt de afstand van de Dutch locatie naar de wedstrijdlocatie in Sevilla waar van 25 t/m 28 juli 2019 het Europees clubkampioenschap drakenboot plaatsvond. En dan zijn de trainingskilometers die het Dutchteam (kleine boot, premier mixed) gedurende de voorbereiding aflegde nog niet meegeteld.

Acht maanden duurde die voorbereiding, waarin een allengs uitdunnende groep ambitieuze peddelaars – een team in wording, maar ook elkaars concurrenten voor een plekje in de boot – ontelbare kilo’s ijzer liftte, beduidend minder maar toch voldoende kilo’s lichaamsvet verbrandde en zoveel water verplaatste dat daarmee een neerslagtekort gecompenseerd zou kunnen worden. Voeg daarbij de dieetvoorschriften, waarvan de meest ingrijpende wel het alcoholverbod was, en ook de niet-ingewijde lezer begrijpt dat er offers gebracht zijn, die de draagkracht van het team tot het uiterste beproefden. In die barre dagen waren de woorden van de coach velen tot steun “Niet klagen maar dragen en bidden om kracht”.

Het resultaat? Een lean and mean allegaartje van een team, dat – beoordeeld naar uiterlijke verschijningsvorm – een zodanige variatie vertoonde dat niemand er een drakenbootteam in zou herkennen.
Was dat team ook opgewassen tegen de weersomstandigheden – een temperatuursprong van zo’n 20 graden – en de tegenstanders? Aan het woord is een willekeurige deelnemer, die zich rechtsachter schuil hield voor de kritische blikken van zijn teamgenoten:

Ach, het belangrijkste is toch geloof in eigen kunnen en focus in de boot. En dus namen we, met de heldhaftigheid van hen die de kracht van de tegenstander nog niet kennen, plaats op de harde bankjes voor onze eerste race, de 500 meter. “Maak het kort” bad de coach, alsof hem in een visioen een lijdensweg geopenbaard was. We maakten het kort, maar anderen maakten het korter. Na de winnaar, de runners up en de net-niet-runners up, waren we toch zeker the best of the rest. Een 13e plaats, waarmee we 1/3 van het deelnemersveld achter ons lieten. De finish is een prachtig doel, maar net iets te ver weg.

De volgende dag het ruige werk, de 2 km, met drie keerpunten. Door een speling van het lot startten we vanaf plek 1, om die niet meer af te staan. Op de meet hadden we alles gegeven, tot de laatste slag. Onze eindklassering moest niettemin worden uitgedrukt in dubbele cijfers: met plaats 11 op zak vertrokken we naar het hotelzwembad, naar de tapas en naar de 0.0.’s.

De slotafstand, de 200 meter, legden we zo snel af dat we niet meer dan 9 tegenstanders voor ons hoefden te dulden. Onze stuurman-coach wist het machtige drumgeluid te overtreffen en schreeuwde het team naar de meet. Het R-woord galmt nog na in mijn oren. Voor de leek: R staat voor ‘rotatie’ , een beweging die voor de stuwing van de boot essentieel is, maar die in het dagelijks leven alleen maar van nut is voor het nakijken van een ravissante passante en om op de fiets achteropkomend verkeer tijdig te spotten. In essentie een beweging voor waarnemers.

Roteren moet je leren, maar dat geldt ook voor evalueren. Net als wraak is evaluatie “a dish best served cold”. Als ik nu, een week na dato en na rijp beraad en koele overweging terugkijk, dan is het opeens niet meer zo belangrijk dat we onze liefste tegenstrever in Nederland over drie afstanden achter ons lieten. Daarvoor ondernamen we de reis niet.

Veel belangrijker is de bevinding dat het mogelijk bleek om in acht maanden van ruim een dozijn individuen een hecht team – zowel in als naast de boot – te smeden dat in staat was om op het juiste moment te pieken en om zijn beste races te varen op het toernooi waar alle inspanningen op gericht waren. Mission accomplished.

Wat deden de Dutch in Essen

Essen, 13 juli 2019. TVK Drachenbootregatta. Zonder territoriale conflicten stonden de tenten van de vele fun- en sportteams scheerlijn aan scheerlijn op een krap bemeten weitje. Uitvalsbasis voor een dag drakenbootracen auf Deutsch: met braadworst en bier – voor sommige Duitse funpeddelaars – zoals de Red Hot Chili Päddler, hoe verzin je het – ’s ochtends al…

Op de vraag hoe het de Dutch verging, past een klassiek antwoord, in de vorm van nog een vraag: is het glas half vol of half leeg? Na een lange wedstrijddag, die voor sommigen de voorafgaande vrijdagavond en voor anderen bij het grauwen van de zaterdag begon, hadden om 17.00 uur gevoelens van teleurstelling de overhand: bij de afsluitende lange afstand bleek dat het team inhoud tekort kwam. Een onvoorzien lastige en door meerdere teams gelijktijdig aangesneden en in een noodstop gesmoorde bocht, die anders als ‘een kans’ zou worden aangemerkt, voelde nu toch vooral als een gevalletje pech.

En dat, laten we toch ook het goede nieuws belichten, de Dutch op de sprintnummers – 250 en 440 meter – lieten zien dat het team in de grote boot een podiumwaardige snelheid kan ontwikkelen. Een achtste plaats in de eindrangschikking voelt dan aan alsof we te veel leermomenten gestapeld hebben.

Geen reden om in mineur eindigen. Het was bijna de hele dag droog, ’s middags zelfs lekker weer, de stemming was top en het toernooi een goed georganiseerd evenement. Laat dat maar aan de oosterburen over.

En dat bier ’s ochtends? Het zijn peddelaars, het blijven Duitsers…